Zmieniające się eksponaty, fascynujące historie: Odkryj wyjątkowe przedmioty i ich historię.
Ten wyjątkowy obiekt
Tuż przed śmiercią w czerwcu 1916 roku Maxa Immelmanna został odznaczony „Żelaznym Półksiężycem” – odznaczeniem Imperium Osmańskiego, które w tamtym czasie było sojusznikiem Cesarstwa Niemieckiego. Podczas pogrzebu Immelmanna sułtan Mehmed V Reşad (1844–1918) złożył kondolencje, przekazując tę ozdobę na urnę. Zachowały się jedynie fragmenty.
Pochodzący z Drezna Max Immelmann rozpoczął swoją służbę w 1905 roku w korpusie kadetów armii saksońskiej. Wraz z wybuchem I wojny światowej został powołany do pułku kolejowego w Berlinie. W listopadzie 1914 roku przeniósł się do sił lotniczych, ukończył szkolenie pilotów i stał się jednym z najbardziej znanych niemieckich pilotów myśliwskich. Immelmanna łączył umiejętności lotnicze z innowacyjnością taktyczną i jest uważany za współtwórcę wczesnej taktyki walki powietrznej. Nazwany później jego imieniem „zakręt Immelmanna” stał się stałym terminem technicznym.
Podobnie jak wielu pilotów swoich czasów, Immelmann po walkach powietrznych udzielał pomocy również ciężko rannym przeciwnikom. 18 czerwca 1916 roku Immelmann rozbił się w północnej Francji w niejasnych jak dotąd okolicznościach i poniósł śmierć. Wiadomość o jego śmierci wywołała ogromne poruszenie. Ciało przewieziono do Drezna, gdzie zgromadziły się tysiące ludzi, gdy kondukt pogrzebowy udał się do cmentarza urnowego w Tolkewitz. Przedstawiciele cesarza, saksońskiej rodziny królewskiej oraz członkowie wojska oddali mu ostatni hołd.
W lutym 1993 roku wydano rozkaz utworzenia nowej 51. Eskadry Rozpoznawczej wyposażonej w samoloty marynarki wojennej w bazie lotnictwa morskiego Schleswig-Jagel. Jednostka, podlegająca 3. Dywizji Sił Powietrznych, od dnia wejścia do służby kontynuowała tradycyjną nazwę „Immelmann”. 51. Eskadra Rozpoznawcza „Immelmann” jest obecnie jedyną eskadrą rozpoznawczą Sił Powietrznych.
W ramach cyklu „Obiekt szczególny” przez okres od trzech do czterech miesięcy co jakiś czas prezentowane są nowe obiekty lub zespoły obiektów.
W skromnej formie spełnia to misję muzeum, polegającą na ukazaniu tego, co pozostało z historii, lub tego, co z naszych czasów zostanie przekazane przyszłym pokoleniom.
Format ten pozwala na prezentację godnych uwagi nowych nabytków lub darów, upamiętnienie ważnych rocznic lub postaci historycznych, a także na przekazanie informacji uzupełniających dotyczących bieżących wydarzeń. Kuratorzy muzeum sprawiają, że eksponaty te „ożywają”. Wybrany obiekt będzie zawsze umieszczany w holu wejściowym muzeum.
